Mijn verhaal: van dieptepunten naar innerlijke kracht
Ontdek de persoonlijke reis die mij heeft gevormd tot de coach die ik nu ben. Een verhaal van veerkracht, transformatie en de zoektocht naar mijn authentieke zelf.
Over mij: thuiskomen in mezelf
Het grootste deel van mijn leven dacht ik dat er iets mis was met mij.
Ik dacht dat ik niet goed genoeg was. Dat ik harder mijn best moest doen. Dat ik liefde moest verdienen. Zelfs dat ik een slécht mens was.
Pas veel later ontdekte ik dat deze overtuigingen niet bij mij waren begonnen. Dat ik een verhaal geloofde dat nooit van mij was. Het waren geërfde scripts.
Ik groeide op in Noord-Brabant als jongste van drie kinderen. Mijn ouders hebben, daar geloof ik oprecht in, hun best gedaan met de mogelijkheden die zij op dat moment hadden. Tegelijkertijd groeide ik op in een gezin waarin emotionele en fysieke veiligheid niet vanzelfsprekend waren. Er was veel ruzie aan tafel en er was weinig ruimte voor onze binnenwereld. Ik heb lang ervaren dat er meer aandacht was voor hoe het eruitzag dan voor wat er werkelijk in mij leefde. Delen van mij die boos, verdrietig, onzeker of confronterend waren, voelden niet echt welkom. Daardoor leerde ik vooral de versie van mezelf te laten zien die 'goed' was: de aangepaste, vrolijke en sterke Jacqueline. Pas veel later besefte ik dat ook mijn ouders handelden vanuit hun eigen pijn, trauma's en overlevingsstrategieën. Dat maakt mijn ervaringen niet minder pijnlijk, maar wel minder persoonlijk.
Al op jonge leeftijd waren mijn ouders, zeker voor mij als jongste, zowel fysiek als emotioneel vaak afwezig. Ik sliep vaak bij andere mensen. Ook daar liet ik mij, net als thuis, zien als makkelijk, aanpasbaar en volwassen. Tijdens mijn puberteit brachten mijn ouders veel tijd door in Zuid-Frankrijk, waardoor ik lange periodes alleen thuis was. Dat klinkt misschien aantrekkelijk – een groot huis helemaal voor jezelf – maar in werkelijkheid voelde ik me vooral eenzaam. Ik had weinig begeleiding, weinig emotionele steun en kreeg nooit echt de ruimte om de puber te zijn die mocht rebelleren, fouten maken en daarin liefdevol begeleid werd. In diezelfde periode belandde ik ook in een ongezonde relatie. Achteraf begrijp ik dat dat geen toeval was.
Al op jonge leeftijd leerde ik de sfeer aan te voelen, gezichten te lezen, mezelf aan te passen, humor te gebruiken om spanning te verzachten, tussen de regels door te luisteren en mezelf onzichtbaar te maken. Ik voelde me vaak bang, alleen, ongezien en ten diepste niet de moeite waard.
Tijdens mijn jeugd en jongvolwassen leven maakte ik meerdere ingrijpende gebeurtenissen mee. Misschien was de diepste wond niet eens wat er allemaal gebeurde, maar dat ik het allemaal alleen moest dragen, omdat ik nergens een plek had die echt veilig voelde. Onderweg verloor ik het contact met mijn gezonde gevoel van afkeer – mijn natuurlijke vermogen om 'nee' te zeggen, boos te worden wanneer mijn grenzen werden overschreden en mezelf te beschermen. Langzaam ontstond er nog een andere overtuiging: dat ik simpelweg niet veel waard was. Samen vormde dit een ongezonde cocktail.
Aan de buitenkant leek mijn leven steeds succesvoller te worden. Ik werkte voor bekende internationale bedrijven en later op de Zuidas. Toch voelde ik me van binnen vaak eenzaam, onveilig en afgesneden van mezelf. Jarenlang zocht ik veiligheid buiten mezelf. In relaties. In mijn werk. In controle. In presteren. In perfectionisme. En wanneer de spanning te groot werd, sloeg ik door naar het andere uiterste. Ik ging feesten, mezelf verdoven en zocht voortdurend manieren om aan mijn gevoelens te ontsnappen. Achteraf zie ik dat ook dát simpelweg een overlevingsstrategie was. Voor de buitenwereld leek ik gelukkig, maar van binnen verloor ik mezelf steeds een beetje. Tot mijn lichaam steeds duidelijker begon te zeggen:
'Voor mij maakt het wél uit.'
Als ik terugkijk, begon mijn echte helingsproces pas toen er voor het eerst iets ontstond wat ik daarvoor nauwelijks had gekend: veiligheid. Niet alleen emotioneel, maar ook praktisch en financieel. Voor het eerst had ik een eigen huis. Een plek waar ik kon uitrusten, alleen kon zijn en niet voortdurend bezig hoefde te zijn met overleven. Pas toen ontstond er ruimte om mezelf écht te onderzoeken. Ik denk niet dat dat toeval is. Zolang je zenuwstelsel vooral bezig is met overleven, blijft er weinig energie over voor heling. Voor het eerst kon ik investeren in therapie, opleidingen, rust en tijd. Niet omdat ik ineens sterker was geworden, maar omdat er eindelijk een fundament ontstond waarop herstel kon beginnen.
Mijn herstel begon niet op één dag. Het begon telkens opnieuw wanneer ik voor mezelf koos. Ik stopte met roken. Ik stopte met alcohol. Ik liet iedere manier los waarop ik mezelf probeerde te verdoven. Ik stopte met obsessief bezig zijn met sporten en mijn uiterlijk. Ik ging boeken lezen over jeugdtrauma en mijn geschiedenis eerlijk aankijken en doorvoelen.Ik legde de schaamte en schuld terug waar ze hoorden. Ik begon mijn grenzen weer te voelen en mijn eigen behoeften serieus te nemen. Ik maakte van mijn huis een warme en veilige plek. Ik gaf alleen nog ruimte aan mensen bij wie ik werkelijk mezelf kon zijn. Stap voor stap werd ik de liefdevolle ouder die ik als kind zo had gemist.
Al als jongvolwassene richtte ik me tot de reguliere gezondheidszorg, maar op een gegeven moment kwam het punt dat ik dacht: Ja, met mijn hoofd snap ik alles, maar ik voél het niet. en als je niks doorvoelt blijf je in het zelfde cirkeltje lopen. Toen kwam lichaa,ms- en energiewerk op mijn pad. Door EMDR, ademwerk, yin yoga, tantra, familieopstellingen, spiritualiteit en jarenlang eerlijk zelfonderzoek vond ik langzaam mijn weg terug naar mezelf.
Mijn ontwikkeling stopt hier niet. Ik zal altijd blijven leren, onderzoeken en groeien. Uit nieuwsgierigheid. Uit passie. En vanuit een diep verlangen om te begrijpen. Door opleidingen en trainingen, maar misschien nog wel het meest door het leven zelf. Niet omdat ik geloof dat er iets mis is met mij, maar omdat persoonlijke ontwikkeling voor mij een levenslange reis is. Niet om een betere versie van mezelf te worden, maar simpelweg... om steeds meer mezelf te zijn.
Als ik nu terugkijk, voel ik een diepe dankbaarheid. Niet omdat ik dit pad opnieuw zou kiezen, maar omdat het mij terugbracht naar mezelf. Ik kan nu zien dat mijn diepste wond uiteindelijk de toegangspoort werd naar mijn grootste cadeau. Zoals Rumi eeuwen geleden zo mooi schreef:
"De wond is de plek waar het Licht je binnenkomt."
Wat is er veranderd?
Meer dan ik ooit had durven dromen.
Wanneer gevoelens van eenzaamheid, verdriet, boosheid of pijn zich aandienen – wat onvermijdelijk is in deze wereld, zeker als hooggevoelig mens – ben ik steeds beter in staat geworden om mezelf te troosten, mijn zenuwstelsel tot rust te brengen en de weg terug naar kalmte te vinden. Ik herstel sneller, omdat mijn natuurlijke staat veel lichter is geworden.
Ik kan uren dansen zonder alcohol of drugs. Ik lach vaker om mezelf en zie steeds meer de humor – en de prachtige absurditeit – van het leven. Mijn kledingkast veranderde van zwart naar kleur. Tegenwoordig word ik wakker als een zeester, terwijl ik jarenlang alleen kon slapen opgerold in de foetushouding. Mijn creativiteit stroomt weer. Mijn intuïtie is helderder dan ooit. Ik heb mezelf omringd met mensen die mij werkelijk zien en van mij houden zoals ik ben. Ik vind het makkelijker om hulp te vragen, ruimte in te nemen en gezonde grenzen te stellen.
En misschien wel het allerbelangrijkste: ik zie mijn verleden niet langer als bewijs dat er iets mis was met mij. Ik zie het als bewijs dat heling mogelijk is. En als mijn verhaal ook maar één persoon helpt zich iets minder alleen te voelen, dan is het delen ervan de moeite meer dan waard geweest.
Dit verhaal is geschreven vanuit mijn eigen ervaring. Ik besef dat mijn ouders ook hun eigen geschiedenis en pijn met zich meedroegen. Ik geloof dat ze, net als zoveel ouders, hun best deden met wat zij op dat moment konden dragen. Er waren ook mooie momenten, liefde en humor. Tegelijkertijd neemt dat de impact die bepaalde ervaringen op mij hebben gehad niet weg. Dit is geen oordeel over hen, maar een beschrijving van mijn eigen weg naar herstel.
Misschien herken jij jezelf in delen van mijn verhaal?
Misschien ben jij degene die altijd sterk is. Die zorgt. Pleast. Presteert. Zichzelf verliest in relaties. Misschien begrijpt je hoofd al heel veel, terwijl je lichaam simpelweg verlangt naar rust, veiligheid en een plek om thuis te komen.
Daarom heet mijn praktijk Hervind je Wilde Kind.
Niet omdat je terug moet naar vroeger, maar omdat ik geloof dat onder alle beschermingslagen nog altijd een deel van jou leeft dat nieuwsgierig, speels, krachtig, creatief en vrij is. Dat deel hoeft niet gerepareerd te worden. Het verlangt er simpelweg naar om weer gezien te worden.
In mijn praktijk hoef je niets te bewijzen.
Ik geloof niet dat je gerepareerd hoeft te worden. Ik geloof dat veel van wie jij werkelijk bent ooit verborgen is geraakt onder angst, aanpassing en overleven.
Mijn rol is niet om jouw antwoorden te geven.
Ik geloof dat jij die al in je draagt.
Mijn rol is om een veilige ruimte te creëren waarin jij ze weer kunt horen. Waarin je opnieuw contact maakt met je lichaam, je gevoelens, je intuïtie en de levendigheid die altijd al in jou aanwezig was.
Tijdens mijn eigen herstel heb ik ervaren hoe helend het is wanneer iemand werkelijk naar je luistert, je ziet en je gelooft. Soms begint herstel niet met een oplossing, maar met de ervaring dat je het eindelijk niet meer alleen hoeft te dragen.
Ik geloof dat iedere persoon die de moed heeft om oude patronen te doorbreken, niet alleen iets in zichzelf heelt, maar ook iets doorgeeft aan de generaties die na hem of haar komen. Daar draag ik, vanuit mijn eigen ervaring en met alles wat ik onderweg heb geleerd, heel graag aan bij.
Ik kijk er naar uit je te ontmoeten. Je bent van harte welkom voor een vrijblijvende kennismaking.
"Als de waarheid eindelijk wordt gezien in plaats van ontkend, kan de liefde weer stromen."
