Ademwerk: De weg terug naar huis
Alles is energie.
Misschien heb je die zin weleens gehoord en dacht je, net als ik vroeger: klinkt mooi, maar wat betekent dat eigenlijk?
Door de jaren heen ben ik gefascineerd geraakt door hoe oude wijsheid, moderne traumapsychologie en lichaamswerk elkaar ontmoeten. Ze gebruiken andere woorden, maar wijzen vaak naar hetzelfde. Alles in de natuur beweegt. De wind. De zee. Je adem. Je hart. En ook jouw emoties.
Het woord emotie komt van het Latijnse e-movere: naar buiten bewegen. Gevoelens willen bewegen. Niet omdat ze weg moeten, maar omdat ze door jou heen willen stromen. Wanneer we verliefd worden, diep ontroerd raken of hard moeten lachen, voelen we dat letterlijk. Er ontstaat ruimte, lichtheid en energie. Maar wanneer we iets ingrijpends meemaken, gebeurt vaak het tegenover-gestelde. Ons zenuwstelsel schakelt over op overleven.
We vechten, vluchten, bevriezen of passen ons aan. Dat is ongelooflijk intelligent. Ons lichaam probeert ons veilig te houden. Alleen krijgt niet iedere ervaring de kans om ook weer helemaal afgerond te worden.
En precies daar werd ik geraakt door iets wat Lorie Ladd beschrijft in haar boek The Divine Design.
Zij schrijft dat iedere ervaring een bepaalde energetische kwaliteit heeft. Liefde, vreugde en verwondering lijken vaak gemakkelijker door ons heen te bewegen. Angst, schaamte, verdriet of langdurige stress kunnen veel taaier aanvoelen en langer in ons systeem blijven hangen. Niet omdat ze slecht zijn, maar omdat ze zwaarder voelen. Wanneer zo'n ervaring volledig gevoeld kan worden, blijft de energie stromen. Wanneer dat niet lukt, kan die als het ware blijven hangen in ons lichaam en energiesysteem. Of je dit nu letterlijk ziet of meer als een mooie metafoor, ook binnen de moderne traumawetenschap herkennen we iets vergelijkbaars. Onverwerkte ervaringen blijven vaak voelbaar in ons lichaam totdat er voldoende veiligheid ontstaat om ze alsnog te doorleven.
Daarom raakt de bekende bewustzijnsschaal van David Hawkins (zie plaatje) mij ook. Niet omdat ik geloof dat gevoelens in een getal te vangen zijn, maar omdat de schaal op een mooie manier laat zien wat veel mensen intuïtief herkennen. Sommige emoties voelen zwaar, andere voelen licht. Niet omdat verdriet of angst verkeerd zijn. Juist niet. Het bijzondere is dat emoties die volledig gevoeld mogen worden uiteindelijk weer in beweging komen. Wat zwaar was, hoeft niet zwaar te blijven.
Dat is precies wat ik steeds opnieuw zie gebeuren tijdens ademwerk. Niet doordat de adem iets oplost, maar doordat de adem ruimte maakt. Voor het eerst kan het lichaam afmaken wat het jarenlang heeft vastgehouden. Een traan, een schreeuw, een trilling, een diepe zucht, een harde lach of een gevoel waarvan je niet eens wist dat het er nog zat.
En onder al die lagen gebeurt vaak iets wat ik misschien nog wel het mooiste vind. Mensen voelen zichzelf weer. Niet alleen hun pijn, maar ook hun levensenergie, creativiteit, speelsheid, intuïtie, zachtheid en kracht. Voor mij is dát thuiskomen. Je lichaam weer bewonen.
Want hoe meer ik mijn eigen lichaam ben gaan bewonen, hoe meer mijn intuïtie, creativiteit en gevoeligheid weer tot leven kwamen. Niet alsof ik iets nieuws kreeg, maar alsof iets wat er altijd al was eindelijk weer ruimte kreeg. Ik geloof dat ieder mens niet alleen een geschiedenis heeft, maar ook een richting. Dat we niet alleen gevormd worden door ons verleden, maar ook steeds opnieuw worden uitgenodigd om dichter bij ons ware zelf te komen. En ademwerk helpt daar echt enorm bij.
❤️
Reflectievraag
Wanneer voelde jij je voor het laatst écht thuis in je eigen lichaam?
En wat veranderde er op dat moment in hoe je naar jezelf en het leven keek?