Alles is een spiegel🪞

Ik geloof steeds meer dat het leven één groot spiegelpaleis is. Zo binnen, zo buiten. Steeds opnieuw houdt het leven ons een spiegel voor. Niet om ons te straffen, maar om onszelf beter te leren kennen. Dat begint vaak heel klein. 

"Wat irritant dat jij dit doet." En dan ineens in een andere situatie... "Oeps... ik doe dit zelf ook."

Dat is meestal geen fijn moment, maar wel een ontzettend waardevol moment. Want juist daar begint compassie. Eerst voor jezelf. En daarna ook voor de ander.

Ik merk dat ik daarin steeds vaker dezelfde beweging maak: Stap één is eerlijk naar mezelf kijken. "Goh... dit gedrag van mezelf vind ik eigenlijk helemaal niet zo leuk. Wat zit daaronder?" En bijna altijd kom ik dan uit bij hetzelfde: Een lief, bang meisje dat bang is om iets kwijt te raken. Of bang is om niet gekozen of gezien te worden. Of bang is dat ze nooit zal krijgen waar ze zo naar verlangt. Dat is de plek waar ik tegenwoordig probeer te blijven. Niet mezelf veroordelen. Maar haar begrijpen. Zelfs als niemand haar begrijpt. Zelfs als niemand van haar houdt. Dan nog wil ík er voor haar zijn. Want ik weet waar haar gedrag vandaan komt.

Stap twee is nieuwsgierig worden. "Wie ken ik nog meer die dit gedrag naar mij heeft laten zien?" En dan gebeurt er iets bijzonders. Ineens verschuift het perspectief. Want als ik weet dat ik een goed mens ben dat af en toe onhandige dingen doet... Zou het dan kunnen dat die ander óók gewoon een goed mens is? Misschien zit daar óók een bang kindje onder?

Laatst gebeurde precies dat. Iemand spiegelde mijn oude gedrag terug naar mij. Mijn eerste reactie was: "Oh... zo voelde dat dus." Ineens begreep ik waarom iemand zich ooit van mij had teruggetrokken. Ik voelde nu zelf hoe benauwend dat kon zijn. Maar toen kwam er een tweede vraag. "Waarom deed ik dat destijds eigenlijk?" En het antwoord was niet: Omdat ik vervelend was. Omdat ik egoïstisch was. Omdat ik fout was. Nee. Omdat ik doodsbang was. En omdat ik me verschrikkelijk alleen voelde. Ik had iemand nodig. Geen afstand. Geen afwijzing. Geen stilte. En toen dacht ik... Misschien heeft de persoon tegenover mij nu precies hetzelfde nodig.

Dus in plaats van afstand te nemen, werd ik nieuwsgierig en stelde ik een vraag. Heel veel mensen slaan juist die laatste stap over. Dat is ook logisch. We doen vaak precies datgene terug wat ons ooit pijn heeft gedaan, maar daarmee blijven we gevangen in dezelfde dynamiek. De kunst is volgens mij om onder het gedrag te kijken. Niet alleen naar de fysieke uiting, maar naar de behoefte die eronder ligt.

En soms vraag ik mezelf nog iets anders af. Niet alleen: "Waarom doet die ander dit?" Maar ook: "Waarom gebeurt dit eigenlijk steeds opnieuw in mijn leven?" Want wanneer dezelfde pijn, dezelfde botsingen of hetzelfde soort mensen zich blijven aandienen, geloof ik niet meer dat dat puur toeval is. Alsof het leven mij steeds opnieuw dezelfde spiegel voorhoudt, totdat ik zie wat gezien wil worden. Niet om mezelf de schuld te geven, maar om steeds een beetje meer thuis te komen bij de delen van mezelf die ooit zijn achtergebleven in pijn, angst of verdriet.

Dat betekent niet dat alles mijn schuld of verantwoordelijkheid is. Sommige mensen doen nu eenmaal pijnlijke of grensoverschrijdende dingen, maar ik kan wel uit nieuwsgierigheid onderzoeken waarom juist dít mij zo raakt. Waarom ik steeds opnieuw in dezelfde dynamiek terechtkom. Zoals het gezegde luidt: If it's hysterical, it's historical. Vaak wijst de intensiteit van onze reactie naar iets dat veel ouder is dan de situatie zelf.

Juist daar ligt voor mij de uitnodiging. Niet om weg te kijken of de ander te veranderen, maar om nieuwsgierig te worden naar wat deze situatie in mij wakker maakt.

Tot nu toe ben ik daar eigenlijk nog nooit door teleurgesteld. Juist wanneer ik nieuwsgierig blijf in plaats van defensief... wanneer ik inleun in plaats van wegloop... ontstaat er meer vertrouwen. Meer begrip. Meer veiligheid. Naar de ander, maar ook zeker naar mezelf. Daardoor voelt mijn wereld steeds minder vijandig en steeds meer als een plek waar mensen fouten mogen maken.

Steeds vaker voelt het voor mij alsof we hier allemaal iets aan het leren zijn, op deze Aarde School. Misschien dragen we allemaal, op onze eigen manier, oude pijn met ons mee. Misschien beginnen we allemaal emotioneel onvolwassen en leren we gaandeweg wat liefde, verantwoordelijkheid en verbinding werkelijk betekenen. Voor mij voelt dat als een reis van dualiteit naar eenheid. Van: "Jij bent fout." Naar: "Ik begrijp waarom je dit doet."

Dat betekent niet dat alles goed is. Of dat grenzen niet belangrijk zijn. Soms kan het juist betekenen dat je voelt: "Ik begrijp waarom jij deed wat je deed... én ik ga niet langer doen alsof het geen gevolgen voor mij had." Compassie en gezonde grenzen sluiten elkaar niet uit. Integendeel. Voor mij gaan ze juist hand in hand.

Maar het betekent wel dat ik steeds vaker probeer voorbij het gedrag te kijken. Naar de mens. Ik geloof dat ieder mens in wezen verlangt naar hetzelfde: veiligheid, liefde, erbij horen en waardigheid. En ja... onderweg doen we soms domme of pijnlijke dingen. Ik ook. Jij ook. We maken fouten. Maar fouten maken maakt ons nog geen slecht mens. Het maakt ons een écht mens.

Sommige mensen zullen deze manier van kijken spiritual bypassing noemen. En misschien hebben ze daar soms zelfs gelijk in. Ook ik ben nog aan het leren wanneer compassie helpend is en wanneer ik juist een duidelijke grens mag trekken. Ik kan alleen zeggen wat ik zelf heb ervaren. Hoe dieper ik mezelf durfde te voelen... Hoe meer begrip ik kreeg voor mezelf. En daardoor ook voor anderen. Dat betekent niet dat het makkelijk is. Integendeel. Het doet soms allejezus veel pijn: Dit aarderitje is echt niet voor poessies!

Dus laat de perfectie los. Naar jezelf. Naar de ander. Word messy. Blijf nieuwsgierig. En houd vooral je hart open. ❤️

Mocht je meer willen lezen over de reis van de ziel, dan kan ik je De Zetel van de Ziel (The Seat of the Soul) van Gary Zukav van harte aanbevelen.

❤️

Reflectievraag

Welke situatie in jouw leven blijft zich herhalen?

En wat zou die situatie je misschien willen laten zien?