Het GOUD in burn-OUT

Boeken. Podcasts. Meditatie. Spijkermat. Yoga. Ademwerk. Schema's.

Vandaag naar de psycholoog, morgen naar de sauna, overmorgen een massage. En vergeet vooral niet élke dag te wandelen, gezond te eten, genoeg water te drinken, adem te halen, dankbaar te zijn en vooral... te ontspannen. Pfffffff!

Alles om maar zo snel mogelijk beter te worden.

Ik was doodop. 

Want eigenlijk was dat... precies hetzelfde patroon als daarvoor. Alleen nu heette het geen werk meer, nu heette het herstellen.

Daarna kwam ik helemaal stil te zitten.. in een freeze op de bank. 

Terwijl mijn hoofd razendsnel alle opties afging van wat ik die dag "nuttig" kon doen, voelde ik alleen maar meer paniek. De keuzestress verlamde me. Vaak zat ik aan het einde van de middag nog precies op dezelfde plek op de bank, zonder een vin verroerd te hebben. En boos op mezelf, omdat ik weer een hele dag had verspild.

Totaal gefrustreerd. Stuck. Hoe kwam ik ooit nog hieruit? 

Ik sprak erover met een oudere, wijze vriendin en ze stelde me één vraag:

"Kun je ook van jezelf houden als je op de bank zit, in een freeze, en geen idee hebt wat je met je leven moet?"

Oef...

Mijn antwoord kwam zonder nadenken: "Nee."

"Nou, dan heb je dáár te zijn. Ga dát meisje maar op schoot nemen." ❤️

Ik moest ophouden met mezelf steeds opnieuw te willen verdienen.

Wie was ik zonder alle identiteiten en voorwaarden waar ik mijn waarde en gevoel van veiligheid aan had opgehangen?

Zoals:

• als ik hard werk...
• als ik herstel...
• als ik genoeg geld verdien...
• als ik spiritueel genoeg ben...
• als ik eindelijk mijn roeping vind...
• als ik weer energie heb...

...dan ben ik eindelijk goed genoeg.

En zij zei eigenlijk:

"Nee. Nu. Op deze bank. Met deze freeze. Zonder plan. Zonder oplossing. Zonder identiteit."

Dat was radicaal.

Mijn burn-out voelde eerst als het einde van mijn leven. Achteraf bleek het de lege ruimte te zijn waarin mijn echte leven langzaam kon ontstaan. Toen ik eindelijk alles losliet. 

Ze zei nog iets: Er is niks fout.

"Er is niks fout.

Niet met jou.

Niet met je leven.

Niet waar je bent.

Het is al helemaal goed."

Eerst voelde ik wantrouwen. Hoezo 'niks fout?!' Ik wist niet meer wie ik was. Wat mijn lichaam aankon. Wie ik zou worden. I was a mess, zag ze dat dan niet?

Maar ze keek me aan en zei weer rustig: Er is niks fout. Niet met jou. Niet met je leven. Je bent precies daar waar je moet zijn. 

Alleen die woorden al... Er is niks fout. Zo helend. 

En hoe meer ik er over nadacht, hoe meer mijn lichaam zich ontspande. Voor het eerst in een hele lange tijd, en ik een zucht slaakte van opluchting. 

Er kwam een periode waarin ik niets meer kon oplossen.

Ik kon niet terug naar mijn oude leven, maar ik wist ook nog niet wie ik zonder dat oude leven was.

Alles voelde leeg. Zinloos. Alsof ik alleen nog maar aan het afbreken was. Alle ambitie leek verdwenen.

Achteraf ontdekte ik dat die leegte misschien helemaal geen fout was.

Dat is wat veel spirituele tradities de woestijn, de donkere nacht van de ziel of simpelweg een overgang noemen. Sommigen noemen het ook The Void.

Het goud zat in de leegte die daarna overbleef.

Want daarna ben ik juist weer gaan léven, alleen niet meer vanuit de oude drijfveer. 

Het ging me niet meer wat ik allemaal dacht dat ik moest zijn of worden, maar om de kwaliteit van waaruit ik leefde.

Vroeger leefde ik vanuit: Ik moet.

Later vanuit: Ik luister.

Heel simpel en klein: waar heeft mijn lichaam nu behoefte aan? 

Als ik nergens naartoe hoef. Ik niets hoef te verbeteren of op te lossen.