Ik hoor wat jij niet zegt

 

Ik ben niet zo goed in oppervlakkige gesprekken.

Niet omdat ik ze niet leuk vind, maar omdat ik bijna automatisch hoor wat er ónder de woorden gebeurt. Ik hoor wat je niet zegt. Ik zie wat je probeert te verbergen. Ik voel waar jouw energie verandert. Waar je lacht terwijl je eigenlijk verdrietig bent. Waar iemand zichzelf tegenspreekt.

Een vriendin zei ooit tegen mij:

"Jacq, jij gaat direct naar de pijn. Daar zit niet iedereen op te wachten. De meeste mensen doen dat juist niet. Ze blijven er liever van weg."

Ik viel bijna van mijn stoel.

"Wát? Niet? Maar juist in het donker ligt de ingang naar jouw eigen licht en vrijheid verborgen!"

Langzaam ben ik aan het leren om me daarin wat meer in te houden, want eerlijk is eerlijk... het maakte me soms ook een beetje ongemakkelijk gezelschap.

Vroeger deed ik dit ook bij vrienden.

Ongevraagd.

Ai... 🥹

Dat heb ik inmiddels afgeleerd.

Niet iedereen vraagt om een spiegel. En niet iedereen is op dat moment klaar om echt gezien te worden. En dat hoeft ook niet. Persoonlijke ontwikkeling laat zich niet afdwingen.

Daarom werk ik het liefst met mensen die nieuwsgierig zijn naar zichzelf. Mensen die niet verwachten dat ík hun leven verander, maar die bereid zijn om, stap voor stap, zelf verantwoordelijkheid te nemen voor hun eigen proces. Want juist daar ontstaat duurzame verandering.

Tegenwoordig gebruik ik die gevoeligheid dus alleen wanneer iemand mij daar bewust voor uitnodigt: In mijn coachingsessies.

Achteraf begrijp ik ook beter waar die gevoeligheid vandaan komt.

Als kind groeide ik op in een omgeving waarin veel onuitgesproken bleef. De sfeer in huis was belangrijker dan de woorden die werden uitgesproken. Ik leerde al vroeg gezichten lezen, stemmingen aanvoelen en tussen de regels door luisteren. Dat was ooit een manier om veilig te blijven.

Wat vroeger een overlevingsstrategie was, is later één van mijn grootste kwaliteiten geworden.

Door jaren van therapie, lichaamswerk, systemisch werk en persoonlijke ontwikkeling hoef ik die gevoeligheid niet meer te gebruiken om mezelf te beschermen. Tegenwoordig zet ik haar bewust in om anderen te begeleiden.

Niet om mensen te ontmaskeren.

Niet om gelijk te hebben.

Niet om je te analyseren.

Maar om samen te ontdekken wat nog gezien wil worden.

Carl Jung verwoordde het misschien wel het mooist:

"One does not become enlightened by imagining figures of light, but by making the darkness conscious."

Misschien begint echte vrijheid niet wanneer we onze schaduw vermijden.

Misschien begint zij juist op het moment dat we haar eindelijk durven aankijken.

Want misschien ligt jouw grootste wond wel verrassend dicht bij jouw grootste kracht. 

 

❤️

Reflectievraag

Welk deel van jezelf probeer jij het liefst verborgen te houden?