Michael

Soms verlaten twee mensen dezelfde bioscoopzaal... en hebben ze toch een totaal andere film gezien.

Waar anderen misschien een popster zagen, zag ik vooral een jongetje. Een kind dat veel te vroeg moest presteren. Dat opgroeide met fysiek geweld. Dat leefde in angst voor degene die hem juist veiligheid had moeten geven.

Misschien komt dat omdat ik inmiddels niet meer alleen naar gedrag kijk, maar vooral naar wat eronder ligt. Ik kijk door de bril van trauma.

Wat mij misschien nog wel het meest raakte, was hoe zichtbaar de gevolgen daarvan nog waren. Lijfelijk geweld, en zeker als klein weerloos kind, brengt je lichaam steeds opnieuw in een freeze-respons. Je ontwikkeling komt letterlijk stil te staan. Slaan, en zeker als ouder, is misschien wel het heftigste wat je een kind kunt aandoen. Je beschadigt niet alleen het gevoel van veiligheid, maar ook de autonomie over het eigen lichaam. Juist degene die jou zou moeten beschermen, wordt degene voor wie je bang bent. Die gemiste basisveiligheid draag je vaak nog jarenlang met je mee.

Dat zie je ook in de film, wanneer Michael als volwassen man tegenover zijn vader staat. Voor mij voelde het alsof zijn lichaam niet reageerde als dat van een wereldster, maar als dat van het jongetje dat ooit geen kant op kon. Dat is precies waarom trauma zich niet alleen in ons hoofd afspeelt, maar ook in ons lichaam. Zonder trauma- verwerking en lichaamsgerichte therapie blijf je vaak terugschieten naar dat oude overlevingssysteem. Veilige situaties kunnen dan nog steeds onveilig voelen, terwijl het gevaar allang voorbij is.

Ook zie je hoe woorden diepe sporen nalaten. De bijnaam 'Big Nose', die zijn vader hem gaf, lijkt misschien een opmerking, maar schaamte werkt zo niet. We weten allemaal waartoe het in zijn geval heeft geleid. Schaamte nestelt zich diep in een mensenziel. Eén steeds herhaalde boodschap kan uitgroeien tot een innerlijke stem die je een leven lang met je meedraagt.

Je bent niet goed genoeg. Je bent te veel. Je bent te weinig. Er is iets mis met jou.

Hoeveel mensen lopen er niet rond met zo'n stem?

De film liet mij opnieuw zien hoe groot de impact van jeugdtrauma kan zijn. Niet alleen op hoe iemand zich voelt, maar ook op relaties, grenzen, identiteit en het verlangen om alsnog iets terug te vinden van wat je als kind bent kwijtgeraakt.

Voor mij gaat deze blog daarom eigenlijk helemaal niet over Michael Jackson.

Hij staat voor iets veel groters. Voor alle kinderen die opgroeien zonder echte veiligheid. Voor alle volwassenen die nog steeds denken dat er iets mis is met hen, terwijl hun zenuwstelsel simpelweg doet wat het ooit moest doen om te overleven.

En tegelijkertijd liet de film mij ook iets anders zien. Dat we, ondanks alles wat ons is overkomen, nog steeds in staat zijn om schoonheid te creëren. Om muziek te maken. Om lief te hebben. Om anderen te raken. Om iets door te geven dat groter is dan onze pijn.

Misschien is dat wel wat mij het meest ontroerde.

Niet het trauma. Maar de levenskracht.

Voor mij staat Michael symbool voor iets wat ik steeds opnieuw zie. Niet alleen bij hem, maar ook bij veel mensen die ik onderweg ben tegengekomen. Soms zie ik dat juist diepe wonden uiteindelijk ook een bron worden van creativiteit, schoonheid en liefde. Niet omdat lijden mensen bijzonder maakt, maar omdat sommigen erin slagen zich opnieuw te verbinden met iets dat groter is dan hun pijn. Met de Bron. Met het leven. Met hun ziel.

Voor mij laat zijn verhaal zien tot welke hoogtes een mens kan vliegen wanneer hij, ondanks alles wat hem is overkomen, de moed vindt om zich opnieuw met die Bron te verbinden en uiteindelijk voor zichzelf te kiezen.

Misschien is dat uiteindelijk wel de grootste overwinning op trauma. Niet dat het verleden verdwijnt, maar dat het je er niet van weerhoudt om jouw unieke licht de wereld in te brengen.

❤️

Reflectievraag

Als je terugkijkt op je eigen jeugd... welke woorden of overtuigingen draag jij misschien nog met je mee, terwijl ze eigenlijk nooit van jou zijn geweest?