R U I M T E
Als er één woord is dat de afgelopen maanden steeds opnieuw bij mij terugkwam, dan is het dit:
Ruimte.
Tijdens ademwerk.
In lichaamsgerichte oefeningen.
In meditatie.
Steeds opnieuw hoorde ik hetzelfde woord.
Ruimte.
Mijn kleine meisje verlangde niet naar meer succes.
Niet naar meer geld.
Niet naar meer kennis.
Niet naar meer liefde.
Ze verlangde naar ruimte.
Ruimte om te voelen.
Ruimte om te spelen.
Ruimte om te creëren.
Ruimte om niets te hoeven.
Ruimte om veilig te zijn.
Langzaam begon ik te zien dat dat verlangen eigenlijk overal terugkwam.
Ruimte om mezelf te laten zien in vriendschappen.
Ruimte om mijn stem en waarheid te laten horen.
Ruimte om hogere salariseisen te stellen zonder schuldgevoel.
Ruimte om mijn eigen website te maken, precies zoals ík hem mooi vind.
Ruimte om te dansen alsof niemand kijkt.
Ruimte om nee te zeggen.
Ruimte om niet alles te controleren.
Ruimte om letterlijk adem te halen.
Ruimte voor mijn voeten in schoenen die niet knellen.
Ruimte in mijn bindweefsel door te stretchen.
Zelfs in een familieopstelling bleek het uiteindelijk over ruimte te gaan.
Op mijn eigen plek gaan staan.
Niet te groot.
Niet te klein.
Gewoon...
mijn plek.
En toen viel ineens het kwartje.
In een emotioneel onvolwassen gezin is er vaak helemaal geen ruimte voor een kind.
Niet voor zijn of haar gevoelens.
Niet voor zijn of haar behoeften.
Niet voor zijn of haar boosheid.
Niet voor zijn of haar verdriet.
Niet voor zijn of haar eigen waarheid.
Alle ruimte gaat naar de ouder.
En een kind leert zich vanzelf kleiner te maken.
Zachter.
Stiller.
Onzichtbaarder.
Misschien is heling uiteindelijk helemaal niet zo ingewikkeld.
Misschien is het gewoon...
steeds een beetje meer ruimte innemen.
In je lichaam.
In je leven.
In je relaties.
En uiteindelijk...
in jezelf.
❤️
Reflectievraag
Op welk gebied in jouw leven verlang jij op dit moment het meest naar ruimte?
En wat zou er veranderen als je jezelf toestemming gaf om die ruimte daadwerkelijk in te nemen?