Verdoven gaat niet alleen over alcohol of drugs.

We kunnen ons ook verdoven met sociale media, eten, werk, seks, verliefdheid, relaties, aandacht of bevestiging zoeken, altijd druk zijn, pleasen of voortdurend voor anderen zorgen. Alles wat helpt om moeilijke gevoelens even niet te hoeven voelen. Meestal doen we dat niet bewust. Veel van deze vormen van verdoving zijn ooit ontstaan als copingmechanismen of overlevingsstrategieën om met pijn, stress of onveiligheid om te gaan.

Welke vorm de verdoving ook aanneemt, de functie is vaak dezelfde. We proberen niet zozeer iets te voelen, maar juist iets níét te voelen. We zoeken verbinding, veiligheid, rust of verlichting op de enige manier die we op dat moment kennen.

Vanuit mijn eigen jarenlange herstelervaring weet ik hoe spannend én bevrijdend het is om weer werkelijk aanwezig te zijn in je eigen leven.

Samen onderzoeken we niet alleen waarmee je jezelf verdooft, maar vooral waarom. Welke behoefte zit daaronder? Waar beschermt het je tegen? En wat gebeurt er als je jezelf stap voor stap leert dragen, zonder steeds te hoeven vluchten?

Ik geloof niet dat je hoeft te vechten tegen datgene waarmee je jezelf verdooft. Ik geloof dat de behoefte eraan vanzelf kleiner wordt wanneer je weer leert thuiskomen bij jezelf.

Voor mij begint herstel niet met stoppen. 

Het begint met weer durven voelen.

In mijn eigen leven was alcohol de vorm van verdoving die ik het beste heb leren kennen. Daarom gebruik ik mijn eigen verhaal als voorbeeld.

"Het tegenovergestelde van verslaving is niet nuchterheid.

Het tegenovergestelde van verslaving is verbinding."

Die uitspraak van Johann Hari raakt voor mij de kern.

Herstel gaat niet alleen over stoppen met een middel of overlevingsstrategie, maar over opnieuw leren verbinden:

• met jezelf;
• met anderen;
• met een betekenisvol leven;
• en voor sommigen ook met iets dat groter is dan henzelf.

Voor veel mensen is alcohol niet alleen een verdovend middel, maar ook een manier om verbinding te ervaren. Wanneer alcohol onbewust verbonden raakt met liefde, gezelligheid of nabijheid, kan stoppen voelen alsof je óók afscheid neemt van die verbinding.

Mijn eigen ervaring is echter dat alcohol juist verbinding tegengaat. Je gaat letterlijk van jezelf af. Hoewel het lijkt alsof je meer verbinding ervaart, raak je juist steeds verder verwijderd van jezelf en daarmee ook van anderen.

Je voelt niet méér verbinding.

Je voelt minder dat je géén verbinding hebt.

Juist wanneer je de verbinding met jezelf stap voor stap herstelt, ontstaat er ruimte voor verbinding die niet langer afhankelijk is van een middel, maar van wie jij werkelijk bent.

Mijn eigen ervaring

In mijn familie hoorde alcohol er gewoon bij. Mijn opa werd vaak met trots aangehaald om de enorme hoeveelheden alcohol die hij kon drinken. Dat was grappig. Dat was gezellig. Dat was normaal. Tenminste, zo leek het.

Het 'grappige' is, als je daarin wordt geboren dan is dat voor jou én iedereen om jou heen dus ook heel normaal. Je weet letterlijk niet beter. Pas toen ik eenmaal nuchter was, begon ik te zien hoeveel gedrag ik jarenlang als normaal had beschouwd, terwijl het dat helemaal niet was. Een bijna dagelijkse kater. Een lichaam dat smeekt om rust. En toch een paar dagen later, of nog dezelfde dag, opnieuw beginnen. Toen ik nog dronk dacht ik dat iedereen net zo veel of zo snel dronk als ik. Pas toen ik zelf nuchter naar etentjes en feestjes ging, ontdekte ik hoeveel mensen tussendoor gewoon water drinken of helemaal geen alcohol nemen. Dat had ik jarenlang letterlijk niet gezien.

Alcohol hoorde er in mijn leven al vroeg bij. Als kind kregen we al shandy bij de Chinees, zo vanzelfsprekend was het. Alcohol werd voor mij al snel ook een manier (dacht ik) om met mijn échte zelf te verbinden. De versie die niet zo bang of verlegen was. Die grappig was, spontaan en stoer. Zeker in mijn tienerjaren en twintiger jaren was ik vaak depressief, maar als ik dronk, kon ik hard lachen, héél hard huilen en leek alles veel lichter.