🌳Wandelcoaching bij burn-out
Soms voelt binnen zitten en praten zwaarder dan bewegen.
Tijdens een wandeling ontstaat vaak vanzelf meer ruimte. Je lichaam komt letterlijk in beweging en daarmee vaak ook je gedachten, gevoelens en inzichten.
Na een burn-out is het zenuwstelsel vaak nog lange tijd overprikkeld. Je hoofd wil alweer vooruit, terwijl je lichaam nog bezig is met herstellen.
Juist daarom geloof ik in de kracht van wandelen. Zonder haast. Zonder prestatiedruk. In de natuur, waar niets van je hoeft en waar je herinnerd wordt aan de seizoenen.
Een bloem bloeit ook niet iedere dag van het jaar.
Tijdens onze wandelingen is er ruimte voor wat zich op dat moment aandient. We onderzoeken patronen, grenzen, herstel, werk, zingeving of simpelweg hoe het écht met je gaat.
Soms ontstaat de weg vooruit niet door harder na te denken of harder te werken aan jezelf, maar door rustig één stap tegelijk te zetten.
Voetje voor voetje.
Tijdens een wandelcoaching wandelen we samen door de natuur (bijvoorbeeld het Amsterdamse Bos, 't Twiske of de Kennemerduinen), terwijl we in gesprek gaan. Juist doordat je lichaam beweegt, ontstaat er vaak meer ruimte voor nieuwe inzichten, rust en perspectief. Waar passend maak ik gebruik van systemische oefeningen met materialen uit de natuur.
Waarom werkt wandelcoaching zo goed?
- Mentale ruimte – De groene omgeving verlaagt het stressniveau en brengt vaak al direct meer ontspanning.
- Fysieke cadans – Lopen stimuleert de samenwerking tussen beide hersenhelften, waardoor gedachten zich makkelijker ordenen.
- Minder confronterend – Doordat je naast elkaar loopt, valt de druk van direct oogcontact weg. Voor veel mensen praat dat prettiger.
- De natuur als spiegel – Elementen uit de natuur kunnen helpen om patronen, obstakels of verlangens zichtbaar te maken.
Bij stress, burn-out, verlies of rouw is het belangrijk om het zenuwstelsel tot rust te brengen en je fysieke energie stap voor stap te laten herstellen.
Wat ik zelf heb ervaren
Ik zie mezelf nog lopen een jaar of 13 geleden in het Vondelpark in Amsterdam, sjokkend door de sneeuw met door de speakers van mijn (toen nog!) IPod keihard Alicia Keys met This Girl is on Fire.. Zwaar depressief, opgebrand. Van die fire was nog maar een heel klein hoopje smeulende kooltjes over.
De arboarts van dienst zei dat ik voortaan iedere dag moest gaan wandelen. In beweging komen, in plaats van depressief op bed te liggen met een pakje sigaretten in mijn veel te dure kamer in een studentenhuis en ik maar weinig uitzicht zag op een beter leven. Ik deed iedere dag trouw wat hij zei, maar toen ik daar zo door de sneeuwstorm door het park hobbelde, had ik nou niet echt het idee dat dit mij zou gaan helpen.
En toch, na een aantal weken was mijn tred iets lichter, kwamen er overal weer kleine groene scheutjes tevoorschijn en neuriede ik al zachtjes mee met Alicia, mijn burn-outvriendin. Af en toe kwam er wat lichtheid door de somberte heen. Tegen de zomer had ik weer conditie. Weer energie. Weer hoop. En als door een wonder had ik een koophuis kunnen vinden en vielen er ineens allerlei puzzelstukjes op hun plek.
Kan ik dit allemaal aan het wandelen wijten? Vast niet. Maar ik weet wel dat mijn herstel begon toen ik weer in beweging kwam. Soms begint herstel met iets heel eenvoudigs: de deur opendoen en de eerste stap zetten.
Misschien ziet jouw eerste stap er heel anders uit. Maar je hoeft hem niet alleen te zetten. Tijdens een wandelcoaching lopen we letterlijk een stukje samen op, terwijl we onderzoeken wat jou helpt om weer in beweging te komen.
Hoofd uit. Lijf aan. Stap voor stap. 💚
"Als je haast hebt, ga dan zitten. Als je tijd hebt, ga dan wandelen."
Oud zengezegde
